Indie: Bojkot tureckich i azerbejdżańskich produktów oraz usług

Indie: Bojkot tureckich i azerbejdżańskich produktów oraz usług

W Indiach nasila się bojkot konsumencki wobec produktów i usług pochodzących z Turcji oraz Azerbejdżanu. Jest to reakcja społeczna na otwarte wsparcie, jakiego oba państwa udzieliły Pakistanowi podczas ostatnich starć militarnych.

Po rozpoczęciu działań zbrojnych między Pakistanem a Indiami w maju br. rząd Azerbejdżanu wydał oficjalne oświadczenie, w którym skrytykował „indyjski atak zbrojny” na Pakistan, stwierdzając:  

Potępiamy ataki zbrojne wymierzone w Islamską Republikę Pakistanu, które doprowadziły do śmierci i obrażeń wśród ludności cywilnej. Solidaryzując się z narodem pakistańskim, składamy kondolencje rodzinom niewinnych ofiar oraz życzymy szybkiego powrotu do zdrowia wszystkim poszkodowanym.

Z kolei ministerstwo spraw zagranicznych Turcji potępiło działania Indii, określając atak lotniczy na Pakistan jako „prowokacyjny” krok. Pod koniec kwietnia, a zatem już po zamachu w Pahalgamie, ale jeszcze przed indyjskimi działaniami odwetowymi, w mediach pojawiła się informacja, że Turcja wysłała pomoc wojskową do Pakistanu za pośrednictwem samolotów transportowych C-130 – najpierw do Karaczi, a następnie do bazy wojskowej w Islamabadzie. Zarówno źródła tureckie, jak i pakistańskie potwierdziły transfer, jednak nie zostało wyszczególnione, o jakie rodzaje ładunków wojskowych chodzi. Brakuje również oficjalnych komunikatów w tej sprawie, co wzbudza kontrowersje i jednocześnie pozostawia pole do spekulacji.

Powyższe działania wywołały oburzenie społeczne w Indiach i doprowadziły do wieloaspektowego bojkotu. W połowie maja podczas krajowej konferencji handlowej zorganizowanej w New Delhi, organizacja biznesowa CAIT (Confederation of All India Traders), która zrzesza 80 mln handlowców i ponad 40 tys. stowarzyszeń handlowych z całego kraju, wystąpiło z apelem, wzywając wszystkich biznesmenów do stawiania na pierwszym miejscu interesu narodowego.

Obywatele zostali także zachęcani do zrezygnowania z podróży do ww. krajów. Do apelu dołączyły różne instytucje, w tym indyjskie platformy turystyczne, takie jak EaseMyTrip czy Ixigo, które opublikowały ostrzeżenia dotyczące wyjazdów do Turcji i Azerbejdżanu. Platforma Makemytrip poinformowała, że liczba rezerwacji podróży do Turcji spadła o 60 proc., a liczba anulowanych rezerwacji wzrosła o 250 proc.

Niektóre dane wskazują na spadek zakupów tureckich jabłek (stanowią one 60 mln dolarów rocznego obrotu), dżemów czy marmuru. Produkty znanych marek tureckich, takich jak LC Waikiki, Koton i Mavi czy Trendyol są obecnie oznaczone jako „brak w magazynie”.

Do bojkotu dołączyły także najbardziej znane uczelnie w Indii (m.in. Uniwersytet Jawaharlala Nehru), zawieszając na przykład porozumienia o współpracy z  uniwersytetami tureckimi. Nawet indyjski przemysł filmowy został poproszony o niekręcenie filmów w Turcji czy Azerbejdżanie.

Co ciekawe 15 maja indyjskie ministerstwo lotnictwa cywilnego postanowiło cofnąć certyfikat bezpieczeństwa tureckiej firmy lotniczej Celebi, które odpowiada za obsługę naziemną na lotniskach w Indiach. Sprawa trafiła do Sądu Najwyższego, po tym, jak firma wszczęła postępowanie prawne przeciwko tej decyzji, uznając ją za bezpodstawną.

Trochę liczb

Według danych pochodzących z TRADING ECONOMICS eksport z Indii do Turcji w 2024 r. wyniósł 5,54 mld USD, co stanowiło 1,3 proc. całego indyjskiego eksportu. Z kolei turecki eksport do Indii osiągnął wartość 1,52 mld USD, co odpowiadało 0,58 proc. całkowitego eksportu Turcji. Jeśli chodzi o import z Turcji do Indii, to wyniósł on 2,62 mld USD w 2024 r., czyli 0,38 proc. całego importu Indii, z kolei import z Indii do Turcji osiągnął wartość 7,02 mld USD, czyli 2,2 proc. całego importu Turcji. W przypadku Azerbejdżanu eksport z tego kraju do Indii w r. 2024 wyniósł 734,42 mln USD, czyli 2,8 proc. całego eksportu. Z kolei indyjski eksport do Azerbejdżanu osiągnął wartość 96 mln USD, co odpowiadało 0,022 proc. całkowitego eksportu Indii. Import do Azerbejdżanu z Indii wyniósł 223,93 mln USD, czyli 1,1 proc. całego importu Azerbejdżanu. Import zaś do Indii z Azerbejdżanu wyniósł 740,61 mln USD w 2024 r., co stanowiło 0,11 proc. całego importu Indii. 

Podsumowanie

Jak wynika z powyższych danych, Indie eksportują więcej dóbr, niż importują. Co więcej, handel między analizowanymi państwami nie jest szczególnie intensywny, co pozwala postawić tezę, że aktualny bojkot konsumencki nie wywoła poważnych konsekwencji dla indyjskiej gospodarki. Podobna sytuacja dotyczy pozostałych państw, choć w przypadku Turcji należy pamiętać o trwających trudnościach gospodarczych tego kraju. Bojkot tureckich produktów i usług może w ograniczony sposób wpłynąć na zwykłych przedsiębiorców oraz obywateli Turcji.

Analizowany bojkot konsumencki, może wpłynąć na ewolucję pewnych zachowań konsumenckich w samych Indiach, co może pozostawić pewien niesmak w relacjach dwustronnych. Jeśli chodzi zaś o długofalowe skutki, wiele będzie zależało od postawy New Delhi i prowadzonej przez nie polityki. Należy pamiętać o strategii Indii jako państwa „wahadłowego” (swing state), która polega na prowadzeniu zrównoważonej polityki zagranicznej, opartej na balansowaniu relacji z różnymi podmiotami. Tego rodzaju podejście może sugerować, że w długofalowej perspektywie Indie nie będą zainteresowane kontynuowaniem bojkotu, czy przyjęciem innych poważniejszych restrykcji.

Jednocześnie należy zauważyć, że wydarzenia mające miejsce w ostatnim miesiącu w Indiach, są ważną lekcją dla całego państwa w kontekście dążenia do zwiększania swojego wpływu na arenie międzynarodowej. Indyjski rząd będzie musiał włożyć wiele wysiłku, jeśli pragnie utrzymać silną pozycję oraz budować wiarygodność marki „Made in India”. W tym kontekście istotne znaczenie ma m.in. zacieśnianie współpracy strategicznej z innymi państwami regionalnymi i nie tylko. Jak słusznie zauważył Pushan Dutt, profesor ekonomii i nauk politycznych w INSEAD Business School, „niedawne działania wojenne z Pakistanem jak na ironię dostarczyły brutalnego przebudzenia dla Indii”. 

Ani Minasyan Magister Politologii oraz Studiów Eurazjatyckich Uniwersytetu Warszawskiego. Aktualnie studentka studiów magisterskich na kierunku Zarządzanie. Główne obszary zainteresowań to kultura Azji, historia powszechna, ze szczególnym uwzględnieniem XX wieku, a także historia i polityka regionu Zakaukazia.