Moon Jae-in: wielki wygrany pandemii COVID-19

W ubiegłym tygodniu odbyły się wybory parlamentarne w Korei Południowej. Przeprowadzenie ich w czasach zarazy było względnie bezpieczne m.in. dzięki posłusznej postawie mieszkańców Korei Południowej, którzy zaakceptowali narzucone przez władze reguły postępowania, a także dzięki konsekwentnemu zwalczaniu epidemii, m.in. dzięki regularnemu wykonywaniu testów na szeroką skalę. Południowokoreański rząd wydał gigantyczne pieniądze by przeprowadzić te wybory w kryzysowych warunkach zapewniając nie tylko testy, ale także miliony plastikowych rękawiczek (po parze dla obywatela), odkażaczy do rąk i specjalne kostiumy dla obsługi punktów wyborczych. Zorganizowano również specjalnie przystosowane do warunków epidemii ekipy sprzątające, a także specjalne kabiny dla głosujących z podwyższoną gorączką.

Wyniki wyborów stały się ogromnym zwycięstwem dla partii demokratycznej Moon Jae-ina, która łącznie z koalicjantami uzyskała 180 mandatów spośród 300 i uzyskała większość parlamentarną. Na pozycji przegranej znaleźli się konserwatyści z opozycyjnej Zjednoczonej Partii Przyszłości, w tym Hwang Kyo-ahn, były premier za czasów Park Geun-hye. Warto zwrócić uwagę, że Thae Yong-ho, uchodźca z Korei Północnej został także wybrany  jako poseł do parlamentu, z ramienia partii konserwatywnej. Podczas kampanii wyborczej zmienił swoje imię z Yong-ho na Ku-min (można to tłumaczyć na „ratując naród”). W erze koronawirusa, wybory w Korei Południowej były pierwszym tak dużym przedsięwzięciem na świecie. Warto zaznaczyć, że mimo stanu epidemiologicznego, cieszyły się jedną z najwyższych frekwencji od 1992 roku (około 66% wyborców zagłosowało). Prawie 30 milionów upoważnionych do głosowania oddało głos na 300 nowych członków sejmu południowokoreańskiego.

Moon Jae-in będzie musiał mierzyć się z dwoma  głównymi wyzwaniami. Po pierwsze walczyć ze spowolnieniem gospodarki Korei Południowej oraz kontynuować prowadzenie rozmów z Koreą Północną. A ten punkt jest szczególnie ważny w geopolityce Korei Południowej. Jest to kluczowy miernik, za pomocą którego historia oceni przywództwo Korei Południowej.

W Korei Południowej panują również nastroje optymistyczne głównie w związku z tym, że Seul jest uzależniony od odradzającej się po epidemii gospodarki chińskiej. Chińscy konsumenci weszli już w erę post-koronawirusową i znowu ruszyli po zakupy produktów południowokoreańskich. Pesymiści zwracają jednak uwagę na to, że pod znakiem zapytania będzie stał popyt wewnętrzny w Korei Południowej.

Jeszcze 7 tygodni temu nikt by nie pomyślał, że wybory mogą się odbyć. Korea Południowa była wówczas w czołówce największych skupisk zarazy. Władze, tak jak to ma zwyczaj w przypadku Korei Południowej, nie tylko oświadczyły, że stanowczo zareagują, ale równolegle, wprowadziły radykalne zmiany, które wpłynęły na życie codzienne 60 milionów Koreańczyków z Południa. Wysoki poziom usług zdrowotnych świadczonych w Korei Południowej również przyczynił się do zatrzymania krzywej wzrostu nowych zarażeń. Nie przypadkowo więc, oficjalnie 21 kwietnia, władze w Korei Południowej przekazały mediom, że zostało odnotowanych tylko 9 nowych przypadków COVID-19 w Korei Południowej. W odróżnieniu od Polski, nikt się nie zastanawiał czy wybory odbędą się, cała energia została przede wszystkim poświęcona temu w jaki sposób zorganizować wybory. W odróżnianiu od obecnej sytuacji w Polsce, odbyła się demokratyczna (choć okrojona) kampania wyborcza.

Wybory do parlamentu stały się de facto wyrazem aprobaty polityki Moon Jae-ina w sprawie walki przeciwko koronawirusowi. Sytuacja sprzed epidemii nie sprzyjała obozowi Moon jae-ina. Jeszcze w październiku 2019 r. z pełnienia funkcji ministra sprawiedliwości zrezygnował kontrowersyjny minister Jo-Kuk. Wycofano się również z niepopularnych reform strukturalnych, takich jak obietnica znacznego podniesienia płacy minimalnej. Ponadto podpisana przez Moon Jae-ina polityka zagraniczna dyplomacji „pokoju i denuklearyzacji” z Koreą Północną utknęła w martwym punkcie, sparaliżowana brakiem postępów w negocjacjach między Kim Jong-unem, przywódcą Północy i amerykańskim prezydentem Trumpem.

Już pod koniec stycznia tego roku południowokoreańscy urzędnicy zdrowia publicznego podkreślili wysiłki sektora prywatnego w celu zwiększenia zdolności do szeroko zakrojonych testów na koronawirusa na wypadek pogorszenia się epidemii. Mniej znane jest to, w jaki sposób, gdy pojawiły się wyniki testów, Koreańskie Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom oraz Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej zadbały o to, aby informacje były przekazywane szybko i systematycznie tym, którzy ich potrzebowali. Mieszkańcy Korei Południowej dostawali na bieżąco informacje m.in. wtedy, gdy zarażona osoba poszła do sklepu osiedlowego. Przekazywano również informacje na temat tego z kim miała kontakt. Większość społeczeństwa nie potraktowało tego jako inwigilację, ale raczej jak sposób do zapewnienia bezpieczeństwa. Niektórzy doszukiwali się w tym posłuszeństwie cech podporządkowania się, które charakteryzują konfucjańskie społeczeństwo.

Reasumując, południowokoreańska strategia rządowa udowodniła swoją zdolność do spłaszczania krzywej zachorowań na koronawirusa, ale niezbędne było zaangażowanie, zastosowanie się do reguł, a także zapewnienie odpowiedniej infrastruktury przez władze.

Zdjęcie: Pixabay

Nicolas Levi Analityk ds. Korei Północnej i Korei Południowej. Adiunkt w Instytucie Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych Polskiej Akademii Nauk. Autor 7 książek, ponad 20 artykułów naukowych, 50 raportów analitycznych związanych z Półwyspem Koreańskim, Polską i pokrewnymi zagadnieniami. Prowadzi wykłady na najlepszych uczelniach w Polsce i za granicą. Autor projektu analitycznego nkreports.com, dotyczącego spraw gospodarczych i politycznych Korei Północnej.