Korea Południowa w fazie post-COVIDOWEJ

Podczas gdy w czerwcu 2020 wiele państw jeszcze walczy z wygaszaniem epidemii, Korea Południowa jest jednym z nielicznych państw, które przeszły w fazę Post-COVIDOWEGO funkcjonowania. W przestrzeni publicznej funkcjonuje określenie Post-COVIDOWA rzeczywistość, w Korei używa się również określenia  kwarantanna życia codziennego, gdyż trafnie oddaje ono zalecany przez rząd sposób zorganizowania społeczeństwa w tym okresie. Rząd po wygranej bitwie – zahamowaniu epidemii do marca 2020, wdraża zasady zorganizowania społecznego, aby wygrać wojnę z COVID-19, mając na uwadze prognozy wirusologów o kolejnej fali epidemii prognozowanej na jesień.

Model funkcjonowania społeczeństwa w okresie Post-COVIDOWYM, jaki przyjęto w dużej mierze wynika z modelu walki z COVID-19. Koreańska strategia walki z epidemią określana jako 3T (trace, test, treat) czyli śledzenie, testowanie i leczenie jest uznawana jest przez WHO, ONZ i wiele państw (chociażby Niemcy, które opracowując swoja strategię wzorowały się na strategii Korei Południowej) za modelową.

Korea Południowa, która szybko podjęła działania w momencie pojawienia się pierwszych zakażeń, szybko i stosunkowo niskim kosztem ofiar śmiertelnych uporała się z epidemią (według danych na 29 czerwca liczba zachorowań w Korei Południowej wśród krajów OECD była najniższa)[1] również szybko i z wyprzedzeniem zaczęła planować zasady funkcjonowania gospodarki i społeczeństwa w okresie Post-COVIDOWYM.

Jak funkcjonowało społeczeństwo w ostrej fazie COVID-19?

Korea Południowa była drugim po Chinach krajem, który zanotował zachorowania na COVID-19. W owym czasie nie było jeszcze wiadomo, iż będzie to pandemia, ale rząd prezydenta Moona szybko podjął  szeroko zakrojone działania. Na przełomie lutego i marca  2020 w kraju wykrywano po kilkaset infekcji dziennie. Szczyt zachorowań przypadł na 28 lutego – odnotowano wtedy 909 nowych zakażeń dziennie. Od tego czasu ich liczba zaczęła spadać. Do 29 czerwca na COVID-19 zachorowało łącznie ponad 12,757 tys. osób, a 282 zmarło[2].

Walka z wirusem rozpoczynała się już na lotniskach międzynarodowych, a następnie toczyła się na wszystkich płaszczyznach życia. Rząd prezydenta Moona nie zamroził całej  gospodarki, zalecił dystansowanie społeczne oraz noszenie maseczek, jednocześnie zapewniając systemowe narzędzia do walki z COVID-19. Zostały opracowane szczegółowe procedury kto jest leczony w szpitalu (najciężej chorzy i osoby starsze), kto w specjalnych miejscach stworzonych dla osób lekko przechodzących chorobę (utworzonych np. w centrach fitness), a kto pozostaje na kwarantannie w domu i na jakich zasadach. W ramach strategii  Śledzenie (Trace) zainstalowano różnego rodzaju urządzenia skanujące temperaturę osób znajdujących w przestrzeni publicznej w celu identyfikacji tych z wysoką temperaturą oraz aplikacje telefoniczne, które pomagały identyfikować osoby z którymi mogła mieć kontakt osoba, którą zidentyfikowano jako zakażoną. Dobra strategia zwalczania epidemii – szybko opracowane i wprowadzone procedury postępowania, narzędzia monitorujące i zalecenia wobec społeczeństwa przyczyniły się do tego, że Korea Południowa nie tylko w krótszym czasie pokonała epidemię ale i łatwiej przeszła do funkcjonowania w okresie powszechnie określanym Post-COVID-19.

Funkcjonowanie społeczeństwa – w systemie kwarantanny życia codziennego pomiędzy falami epidemii

Wiceminister zdrowia Kim Ganglip określił iż życie po COVID-19 wymaga od wszystkich stosowania nowych norm i zachowań. Okres ten nazwany został nowym systemem kwarantanny życia codziennego, i wprowadzony jest gdy liczba dziennych zachorowań spada poniżej 50 chorych oraz liczba pacjentów z nieznaną infekcją spadnie poniżej 5%. Niska liczba zakażeń w kraju nie zwalnia od przestrzegania właśnie tych nowych norm i zachowań. A więc obowiązkowe jest noszenie maseczek w środkach transportu publicznego[3], w samolotach, autobusach i taksówkach. Uchwalono prawo według którego kierowca ma prawo odmówić zabrania pasażera do autobusu czy taksówki.

Rząd opracował listę miejsc ryzykownych ze względu na COVID-19, na której znajdują się  centra fitness (pomieszczenia wewnątrz), bary, kluby nocne, kluby karaoke oraz sale koncertowe[4]. Wiceminister Kim zapowiedział iż od lipca osoby odwiedzające kluby i bary rozrywki będą musiały przy wejściu logować się stosując indywidulany kod QR po to, aby łatwa była identyfikacja osób odwiedzających w przypadku stwierdzenia wśród nich osoby zakażonej. Mimo wcześniejszych zapowiedzi o otwarciu w Seulu basenów miejskich, wstrzymano tę decyzję, ze względu na liczbę nowych zachorowań.

Ministerstwo Oceanów i Rybołówstwa wprowadziło również nowy wymóg rezerwacji miejsc na plaży poprzez aplikację mobilną[5]. Wymóg ten dotyczy szesnastu popularnych plaż Haeundae, Gwangalli, Songdo, Dadaepo i Songjeong w Busan; Gyeongpo, Naksan, Sokcho, Samcheok, Mangsang, Maengbang, Chuam i Hajodae w prowincji Gangwon; Ilsan i Jinha w Ulsan; i Goraebul w prowincji North Gyeongsang. Nie dotyczy on plaż na wyspie Jeju i w prowincji South Chungcheong.

Aby zapobiec wystąpieniu drugiej fali zakażeń i tzw. „cichej transmisji choroby” władze Seulu umożliwiły wszystkim mieszkańcom miasta bezpłatne badania w nawet w przypadku, gdy osoba nie ma objawów ze strony układu oddechowego. Uprzednio, za wykonanie takiego testu osoba bez objawów musiała zapłacić 80,000 won ($66), jeśli została zdiagnozowana negatywnie. Rząd zadbał o sprawne funkcjonowanie personelu medycznego, wiedząc iż ważne jest aby nie nadwyrężać sił personelu. Dyrektor ds. Zdrowia Publicznego w Ministerstwie Zdrowia i Dobrobytu Yoon Tae-ho poinformował, iż rząd opracował system elastycznego czasu pracy dla pracowników służby zdrowia, aby zmniejszyć ich obciążenie. Również  zadbano aby w okresie lata, które w Korei jest bardzo upalne, personel centrów które wykonują testy otrzymał dodatkowo 200,000 sztuk miesięcznie fartuchów chirurgicznych z lepiej oddychającej tkaniny[6]. Rząd wydał rekomendacje wietrzenia co 2 godziny klimatyzowanych pomieszczeń[7]. Działania władz rządowych i municypalnych wskazują na to, iż przygotowuje się systemowo do zapewnienia sprawnego funkcjonowania państwo w okresie post-COVIDOWYM.

Co zmieniło się w zachowaniach Koreańczyków?

Uczestnictwo w zgromadzeniach religijnych stanowiło jedno najistotniejszych źródeł zakażeń w Korei Południowej, łącznie zakaziło się tam ponad 5 500 osób (z ogólnej liczny  12,785)[8]. Fakt ten wpłynął na zachowania wiernych w okresie Post-COVIDOWYM. Według badania[9] 1 135 pastorów Zgromadzenia Kościoła Prezbiteriańskiego w Korei, wierni mniej licznie uczęszczają do kościoła i przekazują mniejsze datki w okresie Post-COVIDOWYM. 68.8 procent badanych pastorów powiedziało iż datki na kościół zmniejszyły się, 30.1 procent wskazało, iż nie zmieniły się. Tylko 1 procent badanych wskazało, iż hojność Koreańczyków wzrosła. Średni spadek datków pieniężnych wyniósł 28.7 procent.

Na koniec czerwca 2020 roku urzędnicy Ministerstwa Zdrowia i Dobrobytu rozważają umieszczenie kościołów na rządowej liście miejsc ryzykownych ze względu na COVID-19[10].

Wioletta Małota Analityk ds. Korei Południowej oraz trendów społecznych zachodzących w Azji. Doktor nauk ekonomicznych w dyscyplinie nauk o zarządzaniu na Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie, magister ekonomii specjalizacji handel zagraniczny w SGH w Warszawie. Wykładowca akademicki. Autorka książki o Korei Południowej ”Korea Południowa. Gospodarka. Społeczeństwo. K-kultura”. W latach 2015-2020 prezes Fundacji Polski Instytut Mentoringu. Zainteresowania naukowe: wpływ kultur narodowych na rozwój społeczeństwa oraz na kształtowanie międzykulturowych relacji biznesowych oraz soft power państw. Pasjonatka kina i fotografii ilustrujących zmiany zachodzące w społeczeństwach.