Artykuły Tygodnia w Azji

Tydzień w Azji: Powyborcza Azja Centralna w optyce Moskwy i Pekinu

10 stycznia zakończył się wyborczy maraton w Azji Centralnej, w którym Kazachowie wybierali nowy skład parlamentu, a Tadżykowie i Kirgizowie nowego prezydenta, przy czym Kirgistan czekają jeszcze zaplanowane na maj wybory parlamentarne. Praktycznie we wszystkich republikach nie nastąpiły przetasowania we władzach.

Instytut Boyma 17.02.2021

Powyborcza Azja Centralna

10 stycznia zakończył się wyborczy maraton w Azji Centralnej, w którym Kazachowie wybierali nowy skład parlamentu, a Tadżykowie i Kirgizowie nowego prezydenta, przy czym Kirgistan czekają jeszcze zaplanowane na maj wybory parlamentarne. Praktycznie we wszystkich republikach nie nastąpiły przetasowania we władzach. W Kazachstanie utrzymana została struktura parlamentu, władzę zachowała partia Nur Otan, z którą przez kolejną kadencję będą współrządzić prorządowe partie Ak Żoł i Ludowa Partia Kazachstanu. Podobnie bez niespodzianek obyło się w Tadżykistanie, w którym mandat prezydencki przedłużył Emomali Rahmon, sprawujący władzę nieprzerwanie od 1994 r., a w Kirgistanie, po zawirowaniach politycznych (pisaliśmy o tym tu), zgodnie z przewidywaniami nowym prezydentem został Sadyr Żaparow.

Kreml może spać spokojnie

Dla Rosji, Azja Centralna jest kluczowym elementem w azjatyckiej geopolitycznej układance. Choć w zasadzie żadna z republik, które po upadku ZSRR stały się samodzielnymi państwami, nie ma powodów, by darzyć Moskwę sympatią, to w istocie pozycja Kremla jest dość silna z tendencją wzrostową. Szczególnie silne są relacje największego państwa świata z Kirgistanem i Tadżykistanem, a to głównie za sprawą bardzo słabej gospodarki. PKB obu republik w znaczącym stopniu jest uzależnione od przychodów z pracy wykonywanej za granicą. W przypadku Kirgistanu w 2018 r. ok. 660-800 tys. migrantów zarobkowych (dokładna liczba jest trudna do ustalenia, ponieważ większość pracowała nielegalnie) wygenerowało ok. 2.5 mld USD, czyli 35-40% PKB. Podobnie w 2018 r. wyglądała sytuacja w Tadżykistanie, którego liczba obywateli pracujących za granicą (oczywiście ponad 90% w Rosji) szacowana była na ponad 500 tys. a przychody z tytułu przekazów pieniężnych wytworzyły ponad 30% PKB (2.2 mld USD).

Aktualnie, wobec pogłębiającej się zapaści ekonomicznej obu państw, nie należy spodziewać się jakichkolwiek ruchów władz w stronę rozluźnienia relacji z Kremlem, jak też podejmowania prób rozwijania relacji z innymi państwami (Chiny), które mogłyby wzbudzić zaniepokojenie na Kremlu. Oczywiście, trudno było się spodziewać jakiejkolwiek zmiany kursu politycznego w Tadżykistanie, bowiem prezydent E. Rahmon od początku sprawowanie urzędu nawet nie podejmował prób uniezależnienia się od kremla gospodarczo czy politycznie. Odmiennie wyglądała sytuacja w Kirgistanie, gdyż Sadyr Żaparow, nie będący związany z polityką centralna, stanowił wielką niewiadomą pod względem kierunków polityki wewnętrznej i zewnętrznej. W październiku, a więc miesiąc po objęciu teki premiera przez S. Żaparowa, w Moskwie pojawił się minister spraw zagranicznych Kirgistanu, Czangiz Aidarbekow, który zabiegał o spotkanie z szefem rosyjskiego MSZ, Sergiejem Ławrowem. Do żadnego spotkania jednak nie doszło, a sam minister został odesłany z kwitkiem. Postawa Rosjan nie wynikała jednak z dążenia do zdystansowania od Biszkeku, ale z oczekiwania na rozwój sytuacji w republice. Warto przypomnieć, że w październiku trwały zamieszki w związku z wyborami, a sam ich wynik został anulowany przez Centralną Komisję Wyborczą. Dodatkowo ze stanowiska ustąpił prezydent Dżeenbekow, więc w zasadzie Kirgistan był w stanie politycznej próżni. Trudno się więc dziwić stronie rosyjskiej, że nie chciała być postrzegana jako strona zaangażowana (wspierająca) aktualny, niepewny przecież, układ władzy, ani posądzona o mieszanie siew wewnętrzne sprawy republiki. Dodatkowo, po ustąpieniu prezydenta Dżeenbekowa, Kreml ogłosił czasowe zawieszenie pomocy finansowej dla republiki (100 mln USD), do czasu ostatecznego zażegnania kryzysu politycznego. W sytuacji zamknięcia granic z powodu pandemii i załamania przychodów z tytułu pracy za granicą oraz spadku przychodów z handlu dla Biszkeku oznaczało zapaść finansową. Stąd i pospieszna wizyta szefa kirgiskiego MSZ w Moskwie. Ostatecznie, pod koniec listopada, Moskwa zdecydowała o udzielenia pomocy humanitarnej w wysokości 8 mln USD.

Oficjalny ruch strony rosyjskiej nastąpił 7 grudnia, gdy spiker kirgiskiego Mażylisu Tałant Mamytow i zarazem p.o. prezydenta, spotkał się z przewodniczącym rosyjskiej Dumy Wiaczesławem Wołodinem. Przedmiotem rozmów nie był jednak, jak można by się spodziewać, potencjalny kształt przyszłych relacji między obu krajami, ale stopniowy powrót do popandemicznej normalność, jak np. przywrócenie połączeń lotniczych czy wznowienie regularnych spotkań komitetów parlamentarnych obu państw. T. Mamytow rozwiał jednakże jakiekolwiek wątpliwości co do wiodącej roli Rosji jako partnera polityczno-gospodarczego Kirgistanu, podkreślając większe znaczenie Wspólnoty Niezależnych Państw dla republiki do ewentualnego zbliżenia z Europą (w domyśle z zachodem). To spotkanie potwierdziło, że zdystansowana postawa Kremla wobec kirgiskich spraw wynikała tylko i wyłącznie z braku względnie stabilnego partnera do rozmów. Po czasowym wyklarowaniu się sytuacji, a więc rezygnacjach prezydenta i dwóch p.o. prezydenta, najwyższy urząd zajęła osoba, która miała prawne umocowanie do reprezentowania państwa i zarazem nie przejawiała ambicji sięgnięcia po najwyższe stanowisko.

Reasumujac, niezależnie od tego kto zostałby prezydentem, pozycja Rosji w republice była stabilna i niezagrożona. Patrząc na historie kolejnych wolt politycznych w republice, nie uderzały one w żaden sposób w relacje bilateralne, więc nie należało się tego spodziewac również i tym razem. Ostateczne wątpliwości rozwiał 10 stycznia, a więc jeszcze w trakcie trwania wyborów, S. Żaparow potwierdzając publicznie, że Rosja jest i będzie głównym partnerem Kirgistanu.

Pokerowe oblicze Pekinu

Brak rzeczywistych zmian u steru władzy w trzech republikach praktycznie pozostawia bardzo wąski margines dla polityki Pekinu w tym obszarze. Bez wątpienia utrzymanie status quo w Kazachstanie i Tadżykistanie spotkało się z pozytywnym odbiorem wśród chińskich elit politycznych. Nie po raz pierwszy Chiny udowadniają, że ponad wszystko cenią sobie stabilność i przewidywalność działań władz w krajach, które odgrywają istotną rolę w planach ich ekspansji gospodarczej, jaką jest oczywiście Inicjatywa Pasa i Szlaku (BRI).

Nieco więcej politycznej „gimnastyki” wymagała skomplikowana sprawa Kirgistanu, który jednak zdążył już przyzwyczaić państwa z najbliższego otoczenia do cyklicznych zawirowań politycznych. Zapewne więc nieuznanie wyniku wyborów czy ustąpienie prezydenta Dżeenbekowa nie wywołały poruszenia w otoczeniu przewodniczącego Xi Jinpinga. Państwo Środka nie wykorzystało (i nawet nie miało takiego zamiaru) czasowego zdystansowania Kremla od kirgiskiego chaosu i zachowało się podobnie, czyli przyjęło postawę wyczekującą. I w tym przypadku trudno się dziwić braku jakiejkolwiek reakcji Pekinu, bowiem Kirgistan ma marginalne znaczenie dla struktury układów politycznych Chin w regionie, a położenie geograficzne nie predestynuje republiki do roli kluczowego gracza w tworzonej sieci transportowej dla planów gospodarczych.

Niemniej, Chiny stopniowo zwiększają swoje inwestycje w Kirgistanie, jak również są największym kredytodawcą republiki. W tej sytuacji mogłoby się wydawać, że destabilizacja polityczna w Duszanbe zaniepokoi chińskie władze. Tak się jednak nie stało z dwóch głównych przyczyn. Po pierwsze, poziom chińskiego zaangażowania w Kirgistanie na tle całości inwestycji w samej tylko Azji Centralnej jest marginalny i wyniósł w 2019 r. nieco ponad 59 mln USD w formie kredytów i 338 mln w postaci inwestycji bezpośrednich. Dla przykładu w Kazachstanie Chiny ulokowały bezpośrednio 1.7 mld USD, a poziom kredytowania przekroczył 10.5 mld USD. Drugą przyczyną spokoju w chińskich kręgach władzy była świadomość, że niezależnie od tego, kto w istocie przejmie władzę w Biszkeku, nie obierze kursu kolizyjnego z Państwem Środka, bo po prostu nie ma ku temu żadnych podstaw. W zasadzie jedyną oficjalną reakcją ze strony chińskiego rządu na sytuację w Kirgistanie było wystąpienie rzecznika chińskiego MSZ Zhao Lijiana na konferencji prasowej, na której wyraził oczekiwanie większego zaangażowania prezydenta w proces stabilizacji politycznej w republice. Konferencja ta odbyła się 14 października, a dzień później S. Dżeenbekow ustąpił ze stanowiska.

Pomimo tej oficjalnej separacji od spraw kirgiskich, 30 października doszło do spotkania w Biszkeku ambasadora ChRL Du Dewena z premierem i p.o. prezydenta S. Żaparowem. Wg oficjalnego komunikatu chińskiej telewizji CGTN, spotkanie miało charakter wyłącznie kurtuazyjny – ambasador pogratulował S. Żaparowowi objęcia stanowiska premiera, który z kolei zapewnił go o priorytetowym traktowaniu przez władze kirgiskie rozwoju relacji gospodarczych z Chinami, co w kontekście wspomnianej BRI, miało zapewne uspokoić potencjalne chińskie obawy w tym obszarze.

Prezydent Żaparow nie ukrywa pierwszoplanowej pozycji Rosji w relacjach zagranicznych Kirgistanu, ale też nie wskazuje na rezygnację ze zwiększenia chińskiego udziału w rozwoju gospodarczym republiki. To jednak, czego Pekin może oczekiwać w pierwszej kolejności, to eliminacja coraz częstszych (choć wciąż incydentalnych) ataków na chińskich pracowników w Kirgistanie i protestów przeciwko inwestycjom Państwa Środka, ukierunkowanym głównie na kopalnie i rafinerie. Pojawiają się głosy, że przynajmniej niektóre są wywoływane przez lokalne mafie oczekujące zapłacenia haraczu w zamian za zapewnienie spokoju. Póki co, prezydent Żaparow nie odniósł się w żaden sposób do problemu zabezpieczenia chińskich aktywów w republice. Brak jest też odpowiedzi na pytanie czy nowy prezydent podejmie zdecydowane kroki, by zahamować wyprzedaż państwowych firm operujących w strategicznie ważnych dla gospodarki sektorach, czyli wydobywczym, petrochemicznym i energetycznym. Takie kroki zapewne zniechęciłyby chińskich inwestorów, ale ceną zaniechania może być bardzo szybka utrata społecznego wsparcia, co w świetle majowych wyborów parlamentarnych mogłoby skutkować dalszymi zawirowaniami na scenie politycznej, a w konsekwencji pogłębić kryzys gospodarczy.

Dlaczego nic się nie zmieniło

W nowej rzeczywistości gospodarczej, która pojawi się w popandemicznym świecie, żadna z republik nie będzie mogła sobie pozwolić na komplikowanie relacji z potężniejszymi i bogatszymi sąsiadami, a raczej można spodziewać się nasilenia konkurencji w walce o dostęp do środków finansowych na odbudowę gospodarek. Taka sytuacja wydaje się wzmocnić pozycję światowego mocarstwa gospodarczego jakim jest Państwo Środka, ale niekoniecznie musi tak być. Rosja bowiem jest silnie obecna w trzech omawianych republikach, z których dla dwóch (Kirgistan i Tadżykistan) zajmuje pozycję bezkonkurencyjnego partnera strategicznego. Stabilność relacji Tadżykistanu z Rosją gwarantuje przedłużenie władzy prezydenta E. Rahmona, który od początku sprawowania władzy był przychylny Moskwie. Z kolei niepewny politycznie Kirgistan nie bardzo ma pole manewru, zważywszy na szacowaną na 10% skurczenie lokalnej gospodarki (wg Banku Światowego uśredniony wzrost dla Azji Centralnej ma wynieść -2.1%). Trzeba też wspomnieć, że rosyjskie wsparcie wcale nie jest takie pewne (przynajmniej na oczekiwanym poziomie 100 mln USD), bowiem Kreml sam zmaga się z coraz większymi problemami finansowymi, wywołanymi mniejszymi wpływami do budżetu, zasilanego sprzedażą surowców naturalnych oraz skutkami sankcji gospodarczych nałożonych przez Zachód.

Kazachstan, który od pewnego czasu coraz wyraźniej rebalansuje swoją politykę w kierunku Chin, ale i Europy, również nie będzie zainteresowany pogorszeniem swoich relacji z Kremlem. Relacje te znacząco się pogorszyły w związku z coraz bardziej otwartą i ostrą krytyką kierowanej przez Rosję Eurazjatyckiej Unii Gospodarczej, której członkiem jest m.in. Kazachstan. Brak zmian w kazaskim parlamencie oznacza, że naród zmęczony wyrzeczeniami i ograniczeniami wynikającymi z pandemii oczekuje stabilizacji i stopniowej poprawy sytuacji ekonomicznej państwa. Nie jest więc w interesie obecnych władz kontynuowanie, a tym bardziej pogłębianie, sporów z Rosją, które wymagają delikatnego i przemyślanego balansowania politycznego. Na takie działania zapewne przyjdzie czas później, gdy gospodarka wróci do stanu sprzed pandemii.

Jerzy Olędzki

Doktor nauk społecznych w zakresie nauk o polityce, pracę doktorską złożył na Wydziale Nauk Politycznych i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego, magister ekonomii i europeistyki, absolwent Wydziału Zarządzania Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi (obecnie Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna) i Centrum Europejskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Od 2011 r. specjalizuje się w zagadnieniach geopolitycznych Azji Centralnej i aspektach polityczno-ekonomicznej oraz militarnej współpracy regionalnej. Autor książki "Mocarstwo z panazjatyckiej mozaiki. Geneza i ewolucja Szanghajskiej organizacji Współpracy".

czytaj więcej

Indyjski Okrągły Stół: raport ze spotkania 9 marca

Przedstawiamy raport ze spotkania 9 marca: "Indyjski okrągły stół - wyzwania i szanse Polski na Subkontynencie". Raport powstał w oparciu o wnioski z dyskusji z przedstawicielami świata biznesu, administracji publicznej i think-tanków, którzy w niemal zgodnej opinii przedsiębiorców Subkontynent pozostaje obiecującym, lecz trudnym terenem dla polskich firm.

Paweł Behrendt z wywiadem dla OtokoClub o porozumieniu RCEP

Na łamach portalu OtokoClub ukazało się nagranie wywiadu z Pawłem Behrendtem, w którym opowiada o Regional Comprehensive Economic Partnership - porozumieniu o wolnym handlu części państw Azji i Oceanii.

Davkhar deel a wolność mongolskich mediów w kontekście wyborów

Ostatnie lata były dla Mongolii czasem ciągłych intensywnych prób na wielu frontach. Wciąż nowe rozczarowania ekonomiczne (spadek wzrostu PKB z ok. 18% w 2013 r. do ok. 2% w 2015 r., przeciągające się negocjacje w sprawie Oyu Tolgoi, problemy finansowe Tavantolgoi), kontrowersyjne tematy społeczno-polityczne (sprawa „Prawa o długiej nazwie”, skazanie aktywisty ekologicznego Tsetsgee Mönkhbayara, protesty […]

Centralnoazjatyckie gry wojenne

Prezentowane opracowanie ma na celu przybliżenie tematyki militarnego potencjału państw Azji Centralnej, zwłaszcza pod kątem rynku broni i inwestycji w modernizację sił zbrojnych. W opracowaniu dokonano analizy sytuacji militarnej poszczególnych republik, jak również przedstawiono zmiany jakie zachodziły w tym regionie wraz ze zmieniającymi się uwarunkowaniami geopolitycznymi od czasu upadku ZSRR.

Azjatech #13: Nowa metoda walki z malarią

Azjatech to cotygodniowy przegląd najważniejszych informacji o innowacjach i technologii w krajach Azji, tworzony przez zespół analityków Instytutu Boyma we współpracy z Polskim Towarzystwem Wspierania Przedsiębiorczości.

Książka “The Role of Regions in EU-China Relations” w wolnym dostępie

Zapraszamy do pobrania wersji elektronicznej książki pod redakcją dr Tomasza Kamińskiego. Ta anglojęzyczna pozycja opisująca rolę jednostek samorządowych w relacjach Unii Europejskiej z Chinami stanowi kolejną książkę umieszczoną w wolnym dostępie na naszej stronie

Nowe studia magisterskie na Uniwersytecie Warszawskim: Komunikacja międzykulturowa – Azja i Afryka

Nowy kierunek na studiach magisterskich UW, który serdecznie polecamy.

Forbes: Społeczeństwo siwieje. Lepiej się przygotować, niż załamywać ręce

Nadchodzące dekady przeobrażą światowe miasta. W krótszej perspektywie zmiany będą spuścizną pandemii, natomiast w dłuższej – pokłosiem demografii. Trendów demograficznych prawdopodobnie nie odwrócimy, dlatego warto się zastanowić, jak przystosować otoczenie do starzejącego się społeczeństwa

Azjatech #80: Czy wyobraźnia sztucznej inteligencji dorówna ludzkiej?

Azjatech to cotygodniowy przegląd najważniejszych informacji o innowacjach i technologii w krajach Azji, tworzony przez zespół analityków Instytutu Boyma we współpracy z Polskim Towarzystwem Wspierania Przedsiębiorczości.

Forbes: Chiny kopiują unijne rozwiązanie. Przełomowe zmiany na rynku gazu i ropy

(...) Wydzielenie systemu rurociągów do osobnej spółki jest najbardziej doniosłą reformą w chińskim sektorze energetycznym od dziesięcioleci. Jak może wpłynąć na krajową produkcję, z udziałem chińskich i zagranicznych inwestycji?

Eko-zagrożenia i biz-rozwiązania: eksperyment na chińskiej uczelni

Od dwóch lat badam, jak moi studenci na jednym z kantońskich uniwersytetów widzą miejsce kwestii środowiskowych w swojej karierze. Są to przyszli absolwenci studiów magisterskich na kierunku biznes międzynarodowy, w większości Chińczycy, ale także obcokrajowcy z innych krajów Azji, a nawet dalszych. Skutki są mieszane, zależnie od tego, jak wprowadzę temat – i jak rozumieć skuteczność.

Tydzień w Azji #103: Dla kogo korzystna? Znaki zapytania wokół umowy Unii z Chinami

Przegląd Tygodnia w Azji to zbiór najważniejszych informacji ze świata polityki i gospodarki państw azjatyckich mijającego tygodnia, tworzony przez analityków Instytutu Boyma we współpracy z Polskim Towarzystwem Wspierania Przedsiębiorczości

Taxi driver w Gwangju. O historycznym kinie protestu w Korei Południowej

„Kto kontroluje przeszłość, kontroluje przyszłość. Kto kontroluje teraźniejszość, kontroluje przeszłość” pisał Orwell w swoim słynnym dziele. Częściej brytyjskim klasykiem obrazuje się sytuacje w Korei Północnej niż Południowej. Rzeczywiście spostrzeżenie Orwella najjaskrawiej uwidacznia się w kontekście systemów totalitarnych. Jednak sam mechanizm jest dużo bardziej uniwersalny i widoczny szczególnie na gruncie ideologii – od Polski po Koree […]

Tydzień w Azji: Japonia – walka z epidemią w wydaniu „soft”

16 kwietnia premier Shinzo Abe rozszerzył wprowadzony 7 kwietnia stan zagrożenia z siedmiu najludniejszych prefektur na całą Japonię. Aby stan zagrożenia zakończył się planowo 6 maja, wprowadzone środki społecznego dystansu powinny ograniczyć społeczne interakcje o 70% i spłaszczyć krzywą zachorowań.

Tydzień w Azji: 30-lecie chińskiego uczestnictwa w misjach pokojowych ONZ – analiza podejścia i motywacji Pekinu

Z ponad 2500 błękitnymi hełmami obecnie w służbie czynnej, z tym 13 na kluczowych stanowiskach dowódczych, Państwo Środka jest najliczniejszym uczestnikiem misji pokojowych ONZ spośród stałych członków RB ONZ. 

RP: Co Kazachstan oferuje inwestorom z zagranicy?

W Kazachstanie stworzono 10 specjalnych stref ekonomicznych oraz 42 strefy przemysłowe, których specjalny status prawno-finansowy ma przyciągnąć zagranicznych inwestorów.

Tydzień w Azji #37: Dżokej schodzi z konia, czyli co dalej z Hongkongiem?

Przegląd Tygodnia w Azji to zbiór najważniejszych informacji ze świata polityki i gospodarki państw azjatyckich mijającego tygodnia, tworzony przez analityków Instytutu Boyma we współpracy z Polskim Towarzystwem Wspierania Przedsiębiorczości.

Azjatech #6: Latająca taksówka, Technovation Challenge, klej przydatny w walce z rakiem

Azjatech to cotygodniowy przegląd najważniejszych informacji o innowacjach i technologii w krajach Azji, tworzony przez zespół analityków Instytutu Boyma we współpracy z Polskim Towarzystwem Wspierania Przedsiębiorczości. W tym numerze najświeższe wiadomości o technologiach z Chin, Uzbekistanu oraz Japonii.

Wywiad: Po co nam “17+1”?

Z Michałem Wójcikiem, Dyrektorem Departamentu Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (DWM MGMiŻŚ),  rozmawiał Krzysztof M. Zalewski.

Program staży w Instytucie Studiów Azjatyckich i Globalnych im. Michała Boyma

Instytut Boyma uruchamia program staży dla studentów, wychodząc naprzeciw prośbom i oczekiwaniom związanym ze skromną ofertą staży finansowanych ze środków publicznych w ośrodkach analitycznych/centrach badawczych w Polsce.

Azjatech #18: Chińczycy stworzyli najbardziej zaawansowaną aplikację do tzw. “deepfake”

Azjatech to cotygodniowy przegląd najważniejszych informacji o innowacjach i technologii w krajach Azji, tworzony przez zespół analityków Instytutu Boyma we współpracy z Polskim Towarzystwem Wspierania Przedsiębiorczości.

Współpraca włosko-azjatycka: instytucje kulturalne

Historia stosunków dyplomatycznych Włoch z krajami azjatyckimi. Przegląd włoskich instytucji kulturalnych zajmujących się tematami azjatyckimi, ze szczególnym uwzględnieniem Japonii, Korei Południowej i Chin.

„Obyś była matką tysiąca synów” – status kobiety w społeczeństwie indyjskim

Konstytucja Indii z 1950 roku wprowadziła zasadę równości szans płci, która przyznaje kobietom i mężczyznom takie same prawa w życiu rodzinnym, politycznym, społecznym i gospodarczym. Dlaczego zatem prawie czterdzieści procent dziewczynek w wieku 15-17 lat nie uczęszcza do szkół, wciąż kultywuje się zwyczaj przekazywania posagu a prenatalna selekcja płci to nadal ogromny społeczny problem?

Umowa UE-Chiny o inwestycjach (CAI) – analiza pozycji inwestora, technologii, pracy i środowiska

Po tym jak w grudniu 2020 ogłoszono, iż Chiny i UE osiągnęły porozumienie co do zasadniczych kwestii umowy UE-Chiny o inwestycjach 22 stycznia 2021 Komisja Europejska opublikowała projekt CAI. Jest to efekt długich i trudnych prac nad umową których wczesne początki sięgają 2012, a które na dobre rozpoczęły się w 2013.